سلام برمی گردم به شش سال قبل اون وقتی که با سمبکالاه آشنا شدم. از بچگی می خواستم یه رزمی کار بشم تا زورم زیاد بشه و حق اونایی رو که ظلم میکنند رو بذارم کف دستشون ولی خانواده ام موافقت نمی کردند و می گفتند خطر داره. دلیلشون هم دایی مادرم بود آخه خان دایی تو مبارزات کاراته یک چشمشو از دست داده بود و الان هم مربی کاراته است. ولی همچنان من دوست داشتم رزمی کار بشم اونم بهترین رزمی کار دنیا. وقتی دایی مامانم می اومد خونمون من سوال های زیادی ازش می پرسیدم و سعی می کردم کنارش باشم.

تا اینکه اخوی بزرگتر ما دانشجو شد اونم تو یزد. اونجا داداشم با هنر رزمی سمبکالاه رزم موحدین  از طریق دوستش آشنا شده بود و سمبکا یک(اولین مرحله شروع سمبکالاه) رو شروع کرده بود منم از خدا بی خبر تو شهرستان خودمون، شهر مقدس مشهد داشتم بدن سازی کار می کردم. وقتی داداشم می اومد خونه تو همون یکی دو هفته ای هم که می موند می رفت کلاس پارک مشهد، با خودم می گفتم این دیگه چه ورزشیه که داداشم پول این ماهشو تو یزد داده و تو مشهد هم می تونه کلاس بره!! با خودم فکر می کردم چطوره که من برم ورزش رزمی کنگفو. چون شنیده بودم که ورزش قوی و خوبیه فقط گه گداری از خشونت های مربی های کنگفو می شنیدم که برام خوشایند نبود. مثلا می گفتند جلسه اول که بری رزمی میگیرند اون قدر میزنند که خوب حالت جا بیاد، یا پاهاتو ا دو طرف می کشند تا 180 باز بشه.

کم کم زمان کنکور نزدیک می شد و من خودمو برای کنکور تجربی آماده می کردم. پیش دانشگاهی ما اردیبهشت تموم شد و تا کنکور دو ماه فرصت داشتم. داداشم از یزد اومده بود مشهد موقع رفتن گفت که من تو یزد تو یه اتاقی تو پاساژ هستم و تنهام جای آروم و خلوتیه برای مطالعه میتونی بیای بریم اونجا درس بخونی. با اتوبوس عازم یزد شدیم. اخوی ما روز های یکشنبه و سه شنبه و پنج شنبه می رفت باشگاه سمبکالاه. یه دفعه که باهاش رفته بودم کلاس دیدم بعد کلاس استاد داره از مسائل اخلاقی و ... میگه میگفت بچه ها مواظب باشید غرور شما رو نگیره، امروزتون مثل دیروزتون نباشه، به اسلام پایبند باشید و... خیلی تعجب کردم. من بیشتر رزمی کارایی رو که تا اون زمان می شناختم با غرور راه می رفتند و بعضی هاشونم لات محل بودند.

صحبت های مربی یزد در من مثل صاعقه اثر کرد آخه یه رگه های مذهبی هم داشتم. ولی وقت این صحبت ها نبود دو ماه دیگه کنکور در پیش بود خلاصه هر چند و قت با داداشی می رفتم کلاس سمبکالاه و از حرف های رده بالای کلاس که یادمه اون زمان نیمه سرخ بود استفاده می کردم. بچه های کلاس سمبکالاه هم به اتاق ما زیاد می اومدند و حتی بعضی شب ها شام رو باهم می خوردیم و می خوابیدیم.

این صمیمیت بچه های کلاس منو به خودش جذب کرد و با خودم گفتم چه کلاس خوبیه ولی حیف که دو ماه دیگه می رم کلاس مشهد و حتما بچه های کلاس مشهد اینقدر باهم صمیمی نیستند.

تابستون شده بود و کلاس درس اخوی داشت تموم می شد من 2 هفته ای زودتر اومدم مشهد و به سلامتی کنکور رو دادم خیالم راحت شد که می تونم برم سمبکالاه. خانواده هم مخالفت نکردند و همه شرایط آماده بود که اون اتفاقی که نباید می افتاد افتاد بله انگشت دستم شکست و دست مبارک تا یک ماهی تشریف بردند زیر گچ. و این دورافتادن ها از سمبکالاه بود که منو مشتاق تر می کرد و بالاخره آخرهای مرداد سال 1384 بود که من در صف سمبکا یک ها در باشگاه طبیعی سمبکالاه(کلاس های سمبکالاه تو فضای باز و محیط طبیعی برگزار میشه) مشغول تمرین بودم و برخلاف تصورم چه صمیمیتی بین بچه ها حاکم بود و هست. راستی نتیجه درس خوندن هام تو یزد در کنار بر و بچز سمبکالاه این شد: رشته علوم قرآن، دانشگاه مذاهب اسلامی، تهران. هم اکنون هم بعد از گذشت 6 سال فوق لیسانس علوم قرآن و حدیث و رده سبز سمبکالاه هستم. یا علی(ع)